skip to Main Content
contact@klimaatschap.org

Introductie

In 1942 schreef sciencefiction-auteur Robert Heinlein het korte verhaal Waldo.

Auteur

Maurits Groen

Document

Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit het boek “Drawdown”.

Telepresence

In 1942 schreef sciencefiction-auteur Robert Heinlein het korte verhaal Waldo. Dat verhaal droeg bij aan het verwezenlijken van het idee van telepresence: technologie die het mogelijk maakt om van een afstand interacties aan te gaan. Wijlen Marvin Minsky, voormalig professor aan de Massachusetts Institute of Technology en een leider op het gebied van kunstmatige intelligentie (Al), putte inspiratie uit het primitieve systeem van Heinlein. Een fictieve inspiratiebron paste perfect bij Minsky: hij waardeerde het dat zijn eigen werk in Al werd “verricht in en wereld die evenzeer fictief als wetenschappelijk was”, in een omarming van het grijze gebied tussen pragmatisme en fantasie. Hij had de term telepresence bedacht in zijn artikel uit 1980. Die term verwoordde zijn visie om iemand het gevoel te geven dat diegene vanaf een verre afstand aanwezig kon zijn en kon handelen. Hij schreef over de technologie die nog moest komen: ‘Je aanwezigheid vanaf een afstand bezit de kracht van een reus of de precisie van en chirurg.’

Minsky identificeerde ook het centrale vraagstuk waar telepresence vandaag de dag nog steeds mee worstelt: ‘De grootste uitdaging voor de ontwikkeling van telepresence is iemand het gevoel bezorgen dat je ‘er bent’. Is telepresence in staat om iemands fysieke aanwezigheid te vervangen?’ Volgens velen gaat er niets boven persoonlijk contact, maar telepresence wil daar heel dichtbij in de buurt komen. Door en set hoogwaardige audiovisuele en netwerktechnologieën en diensten te integreren, kunnen mensen die qua afstand ver van elkaar verwijderd zijn met elkaar omgaan op een manier die recht doet aan veel van de beste aspecten van een persoonlijke en fysieke ervaring. Stel je een uit de kluiten gewassen Skype of FaceTime voor. Wanneer je van een afstand aanwezig kunt zijn en kunt handelen, dan hoef je minder vaak te reizen. Dit is de potentiële impact van telepresence op het klimaat. In en wereldeconomie vol internationale samenwerkingsverbanden valt een hoop aan emissies uit zakenreizen te vermijden als men zou kunnen samenwerken zonder op dezelfde locatie aanwezig te zijn. Volgens het CDP (voorheen het Carbon Disclosure Project) kan men door tienduizend telepresence-units bij bedrijven in de VS en het Verenigd Koninkrijk te plaatsen de
C02-emissie in 2020 verminderen met 6 miljoen ton. Dit staat ‘gelijk aan de jaarlijkse uitstoot aan broeikasgassen van meer dan één miljoen passagiersvoertuigen.’ Tegelijkertijd bespaart men bijna 19 miljard dollar aan onkosten.

De wereld is nog niet zo ver als Minsky in 1980 voor ogen had, maar telepresence vindt nu plaats op uiteenlopende manieren en in verschillende omgevingen. Van bedrijven en scholen tot ziekenhuizen en musea, virtuele interactie opent overal nieuwe deuren. Door een verplaatsbare telepresence-robot te gebruiken kan en gespecialiseerde chirurg direct advies geven bij en weinig voorkomende operatie, zonder eerst van Austin naar Amman af te hoeven reizen. Directieleden in Sydney en Singapore kunnen in en conferentiezaal die voor telepresence geschikt is gemaakt een potentiële acquisitie bespreken, zonder ook maar in een vliegtuig te hoeven stappen.
Telepresence kan – zo merken bedrijven die het met verve hebben omarmd – niet alle zakenreizen vervangen, maar wel de meeste. Telepresence biedt naast het vermijden van CO2-emissie nog veel meer voordelen, zoals de kostenbesparing wegens de niet gemaakte reis natuurlijk, maar het leidt ook tot een minder uitputtende planning voor werknemers, tot productievere vergaderingen op afstand het maakt het mogelijk om sneller beslissingen te nemen en het zorgt voor verbeterde interpersoonlijke relaties vanuit verschillende locaties.

Om deze voordelen ten volle te benutten, moet men vooraf een aanzienlijke investering doen, hoger dan die gemoeid is met reguliere videoconferenties. Hoewel de aanvangs- en lopende kosten bij de telepresence-systemen hoger liggen, worden ze vaak intensiever gebruikt en zijn de kosten per gebruik vergelijkbaar. Het systeem verdient zichzelf snel terug, in slechts één of twee jaar. Telepresence heeft ook een goede netwerkinfrastructuur nodig, deskundige technische ondersteuning en een eigen ruimte als je het in de setting van een vergaderzaal wilt gebruiken. Zodra de technologie voor telepresence is geïnstalleerd, kunnen bedrijven het gebruik ervan stimuleren door werknemers te trainen, door het gebruik bij te houden en te belonen, en door beleid te ontwikkelen dat gericht is op het vermijden van zakenreizen. De kosten ervan zijn aan het dalen, terwijl het gebruiksgemak, de betrouwbaarheid en de efficiëntie steeds beter worden. Al kost het tijd om de technologie goed te gebruiken en het gedrag dienovereenkomstig te veranderen, het gebruik zal sterker stijgen naarmate deze trends zich voortzetten, verbeterde technologieën online beschikbaar zullen zijn, de druk zal toenemen om kosten en emissies terug te dringen en meer mensen positieve ervaringen met telepresence zullen hebben. We zullen steeds vaker naar het werk kunnen gaan zonder dat we echt ergens naartoe hoeven te gaan, en ook de CO2 uit en potentiële emissiebron zal blijven waar die zit.

Impact

Door vermeden zakelijke vluchten kan telepresence in dertig jaar een emissie van 2 gigaton CO2 voorkomen. Voor dat resultaat moeten er in 2050 140 miljoen zakelijke vluchten zijn vervangen door telepresence. De investering in telepresence-systemen beloont bedrijven met 1,3 biljoen dollar aan besparingen en voorkomt 82 miljard uur aan onproductieve reistijd.

Back To Top
Feedback
Feedback
Suggesties? Laat het ons weten!
Volgende
Laat je e-mailadres achter. (niet verplicht)
Terug
Verzend
Dank voor je feedback!